Pages

วันเสาร์, มกราคม 08, 2554

ผ่านแล้ว Probation 3 เดือนในบราซิล

บางทีฉั้นนั่งถามตัวเอง เกี่ยวกับหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตว่า มันให้อะไรมากไปกว่า ความเหนื่อย ความเครียด และความเหงา ....แน่นอน เมื่อมีด้านร้ายก็ต้องมีด้านดี ชีวิตมันก็เป็นเช่นนี้เสมอ...

นับจากวันแรกที่เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมายัง บราซิล วันนี้อาจจะเป็นวันแรกที่ฉั้นได้หายใจอย่างเต็มปอดแล้วบอกกับตัวเองว่า เอาล่ะ ชีวิตจริงบทใหม่เริ่มขึ้นแล้ว ...3 เดือนกับอีก 6 วันของการมาใช้ชีวิตอยู่เหมือนผ่านช่วงทดลองงาน(Probation Period)ยังไงยังงั้น เพราะช่างเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายมาให้ทดสอบว่าจะผ่านเข้าสู่การเป็นพนักงานประจำได้หรือไม่ ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรใหญ่ๆในชีวิต สำหรับฉั้นใช้เวลาอย่างน้อย 3 เดือนในการปรับตัวเสมอ


จากการมาถึงแบบยังไม่มีที่อยู่เป็นของตัวเอง การตระเวนหาคอนโด การปรับตัวให้ชินกับภาษาและวัฒนธรรม การปรับตัวเมื่อกลายเป็นสมาชิกใหม่ของครอบครัวใหม่แบบเต็มตัว จนกระทั่งการย้ายเข้าสู่บ้านใหม่และเริ่มปรับตัวเพื่อที่จะอยู่คนเดียวให้ได้ สิ่งแรกที่ฉั้นลองนั่งทบทวน ณ จุดนี้ คือ สิ่งที่ต้องขอทำใจอย่างหนัก อย่างแรก คือ การนั่งนับจำนวนครั้งของการโดน "ผิดนัด" เชื่อมั้ยว่า ไม่ว่าจะนัดส่งเฟอร์นิเจอร์ นัดติดตั้งโทรศัพท์ นัดซ่อมโทรศัพท์ นัดกินข้าว นัดเซ็นเอกสาร นัดขึ้นเครื่องบิน ฯลฯ ทุกนัดต่างมีการผิดนัด เลื่อนนัด ยกเลิกนัด ให้ได้ปวดหัวและเป็นแม่สายบัวแต่งตัวรอเก้ออยู่เสมอๆ จนแทบจะนับครั้งไม่ถ้วน ช่วงที่มาใหม่ๆ ฉั้นเคยอ่านหนังสือ "Guide to the City" ซึ่งรวบรวมข้อมูลและเนื้อหาโดย International Newcomers' Club of Sao Paulo ตีพิมพ์เป็นครั้งที่ 9 มีเนื้อหาตอนนึงว่า "Brazillian in general seem to have a different sense of time than some expats. What some expats might consider a late arrival, some Brazillians may regards as nothing more than "fashianably late"." หลังจากอ่านแล้วยังนึกขำ คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดา เพราะคนไทยก็เป็นบ้าง ฉั้นเองก็เป็นบ่อย(ในอดีต) แต่พอเจอเข้าจริง มันขำไม่ออก เพราะส่วนใหญ่มันไม่ใช่นัดกับเพื่อนหรือนัดเล่นๆขำๆ เช่น ฉั้นนั่งรอเฟอร์นิเจอร์มาส่ง แต่ละเจ้าที่นัด ไม่ระบุเวลาที่แน่นอน แจ้งแค่ว่า ช่วงเช้า หรือไม่ก็ช่วงบ่าย ... แต่ไม่วาช่วงไหน ก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าจะมาเมื่อไร ความหมายของช่วงเช้าหรือบ่าย ก็คือ เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละ แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ บางทีนั่งรอแล้วไม่มา บางครั้งก็โทรมาบอกเอาวินาทีสุดท้ายว่ามาไม่ได้ ขอเลื่อนเป็นวันอื่น ... มันช่างน่าโมโห ไม่เว้นแม่แต่สายการบินในประเทศที่นึกจะยกเลิกก็ยกเลิก นึกจะดีเลย์ก็ดีเลย์ เกือบทุกนัดที่ผ่านมา หากนัดไหนตรงเวลาถือเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ!!!

ทำให้กว่าคอนโดที่เช่าอยู่จะตกแต่งเสร็จด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ค่อยๆทยอยมาส่งที่ละชิ้น สองชิ้น ที่ละบริษทสองบริษัท เลื่อนนัดแล้วเลื่อนนัดอีก ติดวันหยุดบ้าง อะไรบ้าง กว่าหนึ่งเดือนเต็มๆที่รอแล้วรอเล่า จนตกแต่งเสร็จในที่สุด เหมือนประกอบภาพจิ๊กซอ


Sofa & Table - 'Breton'

Bed - 'Sleep House'

Bed Side Table - 'Lider'

Cabinet - 'Lider'

TV Support - 'Artefacto' (ร้านนี้ร้านเดียวที่ส่งตรงเวลา ต้องให้เครดิตหน่อย)

Dining Set - 'Artefacto', Carpet - 'Lider'

Mirror - 'Lider'


ไม่ใช่แค่เฟอร์นิเจอร์ที่เราเฝ้ารอ ข้าวของเครื่องใช้ที่เราขนส่งข้ามน้ำข้ามทะเลมา ก็ใช้เวลากว่าสองเดือนในการเดินทาง เมื่อมาถึงแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะรอรับอย่างง่ายดาย ด่านศุลกากรที่นี่ยังกักเอาไว้ตรวจสอบอีกกว่าเดือน บริษัทที่เราจ้างขนส่งบอกเราว่า เป็นเรื่องปกติ ด่านศุลกากรที่นี่เป็นหนึ่งในที่ที่แย่ที่สุดในโลก.....ซะงั้น มันช่วยเรามั้ยเนี่ย? แต่ความลำบากในการไม่มีข้าวของเครื่องใช้ทำให้เราสู้สุดใจขาดดิ้น แฟบร้องเรียนไปที่บริษัทขนส่งที่ว่า ที่เป็นสาขาที่นิวซีแลนด์เพื่อขอความช่วยเหลือ ด้วยเหตุผลว่าบริษัทสาขาที่นี่ไม่ช่วยเหลือและมันนานเกินไปที่จะกักข้าวของเครื่องใช้ที่เป็นของของเรา และตรวจสอบแล้วว่าไม่มีอะไรที่ผิดกฎหมาย หลังจากเราดิ้นรนจนถึงที่สุด ในที่สุดข้าวของเครื่องใช้ของเราก็ถูกปล่อยออกมาก่อนกำหนดประมาณ 2 อาทิตย์ด้วยสภาพปกติ(ค่อยยังชั่ว) ถือว่าโชคดีมาก เพราะบางคนที่เรารู้จัก ข้าวของเครื่องใช้ของเขาโดนกักไว้จน(แกล้ง)ลืม วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า .... ส่วนเรา และแล้วมันก็มาถึงพร้อมของแต่งบ้าน ฟิ้วววว ^^!!
















แต่เรื่องที่น่าปวดหัวยังไม่หมดแค่นั้นและคงไม่พ้นเรื่องภาษา ที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้ ถึงแม้จะทำใจมาก่อน แต่มันก็สร้างความอ่อนใจให้ไม่น้อย ที่คนที่นี่ไม่ใช้ภาษาอังกฤษในการสื่อสารเลย และที่คิดไม่ถึงก็คือ นอกจากไม่ใช้คำภาษาอังกฤษแล้ว คำอังกฤษบางคำ ยังอุตส่าห์แปลงให้อ่านและออกเสียงเป็นภาษาโปรตุเกสซะนี้ ยกตัวอย่าง Rexona-เรโซน่า ก็อ่านเป็น เฮกโซน่า, Avon-เอว่อน ก็อ่านเป็น อาว่อง, Ferrari-เฟอร์ร่ารี่ ก็อ่านเป็น เฟอร์ฮารี่, Vicks Vaporup-วิก วาโปรัป ก็อ่านเป็น วิก วาปูรูปี้ เฮ้ออออ.. คำทุกคำ ของทุกสิ่ง ล้วนทุกปรับเปลี่ยนให้มีชื่อเป็นภาษาโปรตุเกสและที่สำคัญ ไม่มีคำแปลใดๆที่เป็นภาษาอังกฤษ ทั้งของกิน ของใช้ ถนนหนทาง ฯลฯ เอาเป็นว่าทุกอย่างก็แล้วกัน แหม่..ช่างรักชาติกันซะจริง เล่นเอาคนไม่รู้ภาษาโปรตุเกสอย่างฉั้น ถึึงขั้นซึมไปเลยทีเดียว เพราะการสื่อสารที่ไม่มีคำใบ้แบบนี้ มีทางออกทางเดียวก็คือ อดทน มั่วเอา เนียนไป แล้วก็ไปเรียนซะ!!

ถึงแม้จะอยู่รอดมาได้กว่า 3 เดือน เพราะเวลาส่วนใหญ่ก็คืออยู่บ้าน เล่นเน็ท ดูทีวี เรียนภาษาที่บ้าน อาหารก็ทำกินเอง ใครจะไปใครจะมา ก็แค่สื่อสารแบบงูๆปลาๆไป เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง อันไหนยากเกินก็หาตัวช่วยซึ่งก็ไม่พ้น "แฟบ" คนดีที่หนึ่ง! ^^ ตกเย็นก็เดินไปร้านเบอร์เกอรี่ซื้อขนมปัง 3 ก้อน ซึ่งก็ท่องจำจนขึ้นใจ เพียงแค่ไม่กี่คำ คือ "Três pães(เตรส เปยส์) แปลว่า ขนมปัง 3 ก้อน(ขนมปังนี่มันเรียกเป็นก้อนป่าวหว่า?) หากสั่งแล้วมีการถามต่อ เช่น "Só(ซ้อ)? แปลว่า Only?"  ก็ให้ตอบว่า "Sim(ซิง) แปลว่า Yes" หากคำถามคือ "Mais(ม้ายส์) แปลว่า More?" ก็ให้ตอบว่า "Não(เนา) แปลว่า No" แล้วก็ไปจ่ายตังค์..กลับบ้าน เป็นอันเสร็จสิ้นภาระกิจ หากผิดเพี้ยนไปจากนี้ ก็ให้มั่วเอา เนียนไป ตามเคย ที่ตลกก็คือ ครั้งแรกที่ฉั้นเค้าไปสั่ง ลืมถามอาจารย์แฟบไปก่อนว่าถ้าสั่งขนมปัง 3 ก้อน ต้องพูดยังไง ไปถึงก็สั่ง " Três pão(เตรส เปา)" ซึ่งผิด! เนื่องจากภาษาโปรตุเกส คำนามต้องเปลี่ยนตามจำนวนเอกพจน์และพหูพจน์ด้วยนั่นเอง (เปา แปลว่า ขนมปัง, เปยส์ แปลว่า ขนมปังที่เป็นพหูพจน์) มารู้อีกทีตอนที่ทุกคนทำหน้างง แล้วก็หยิบขนมปังใส่ถุงให้อย่างงงๆ แล้วฉั้นก็เดินกลับบ้านอย่างงงๆ!! -_-'

แหล่งการศึกษาที่ดีที่สุดคงไม่พ้นทีวี เราติดเคเบิ้ลทีวีของ Provider ชื่อ "NET" ก็ประมาณ "TRUE" บ้านเรา ที่แพ็กเก็จพ่วงมาทั้ง อินเตอร์เน็ท และโทรศัพท์ คุณภาพก็ดีใช้ได้ ถึงแม้อินเตอร์เน็ทจะไม่มีบริการไร้สายหรือ WiFi แต่ก็เป็น Cable Net Speed 10Mbps. พร้อม Cable Modem (ที่นี่ใช้ Network 3G แล้วนะ จะบอกให้ ล้ำกว่าบ้านเราก็ตรงเนี่ยล่ะ!!) ซึ่งเราก็เอาสายสัญญาณมาต่อพ่วง WiFi Router ที่เรามีอยู่เอาเอง โทรศัพท์ถึงแม้จะเสียบ่อยจนท้อใจ ตามช่างมาซ่อมก็ยากเย็น แต่เพราะใช้มือถือเอาเลยพอทนๆไปได้ ทีวีก็มีหลายช่องให้เลือก Local Channel ก็มีหลายช่องให้ดู มีทั้งรายการข่าว เกมส์โชว์ ละครยามเช้า ยามบ่าย ยามค่ำ รายการเพลง ช่องหนัง รายการวาไรตี้ เยอะแยะมากมาย ซึ่งก็เป็นปกติเหมือนเคเบิ้ลทีวีทั่วไปทุกประเทศ จะไม่ปกติก็ตรงที่ รายการติดเรทบางรายการ ไม่มีการเซ็นเซอร์แต่อย่างใด ไม่ว่าจะเป็นเรท เซ็กซี่ หรือ เรทโหดร้ายทารุณ ให้ได้ดูกันเต็มๆ คงเต็มอิ่มสำหรับผู้ใหญ่ แต่สำหรับเด็กๆแล้ว มันช่างน่าเป็นห่วงซะนี่กระไร เพราะหนังบางเรื่องก็ให้ดูความหยาบกันเห็นๆ ทั้งปล้น ฆ่า ติดยา ทำร้ายเด็กและผู้หญิง บ้างก็มีหนังติดเรทโป๊เปลือยอย่างเปิดเผยโจ๋งครึ่ม โดยไม่มีคำเตือนว่าเหมาะหรือไม่เหมาะกับเยาวชนอย่างไร แต่ที่น่าประทับใจก็เห็นจะเป็น พระเอกละครสุดหล่อคนนี้ล่ะ คริ คริ!! คนอะไร้ หล่อยังกับพระเอกหนัง!!! ^^ Reynaldo Ginanecchini




ถึงแม้อะไรๆจะดูแปลกใหม่สำหรับฉั้น รวมทั้งผู้คนที่นี่ซึ่งคงไม่ขอพูดถึงมากมาย เพราะคนเราต่างมีดีมีแย่ เราต่างต้องเรียนรู้กันไป แต่ที่แน่ๆคนหลายๆคนที่นี่ก็อุปนิสัยคล้ายคนไทยในหลายเรื่อง เช่น รักความบันเทิง รักเสียงหัวเราะ ชอบดื่ม และชอบสังสรรค์ คนที่ใจดีก็แสนจะใจดี หากได้มีโอกาสรู้จักบราซิลเลี่ยนใจดีแล้วล่ะก็ พวกเค้าก็น่ารักใช่เล่น แต่ถ้าเจอคนดุดัน ซีเรียส จริงจัง ก็อย่าไปล้อเล่นกับบราซิลเลี่ยนทีเดียวเชียว ว่าไปผู้หญิงก็แสนจะเซ็กซี่ ผู้ชายก็แสนจะรูปงาม ความแตกต่างด้านวัฒนธรรมและภาษาไม่ได้ทำให้ฉั้นมองค่าความเป็นคนของใครลดลง รวมทั้งตัวฉั้นเอง ฉั้นได้แต่หวังว่า ฉั้นจะมีมิตรภาพดีๆเกิดขึ้นที่นี่ ให้ได้จดจำไปอีกนานแสนนาน ก่อนฉั้นจะจากประเทศนี้ไป เพื่อไปสร้างชีวิตที่มั่นคงลงหลักปักฐานที่นิวซีแลนด์หรือไม่ก็เมืองไทยตามที่เราฝันกันไว้ หากความฝันเป็นจริง..ในอีกหนึ่งหรือสองปีข้างหน้า ฉั้นอยากจะหวนคิดถึงที่นี่ในความรู้สึกว่า ที่นี่คือบ้านหลังหนึ่ง ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่รู้สึก แต่ก็หวังว่าซักวันจะรักและผูกพัน บราซิล..ประเทศที่มีเอกลักษณ์ ความขัดแย้ง แตกต่าง ที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

วันศุกร์, มกราคม 07, 2554

เสี้ยวหนึ่งของอารมณ์


ฉั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่แอบเศร้าหากคนที่ฉั้นรักไม่ยินดียินร้ายเมื่อฉั้นมีทุกข์หรือสุข ฉั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ต้องการเติมเต็มความสุขของตัวเองด้วยการทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฉั้นเองมีความสุข และความเห็นแก่ตัวที่ว่า ก็ทำให้ฉั้นทนไม่ได้เวลาที่เห็นคนที่ฉั้นรัก..ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับฉั้น

ฉั้นไม่เคยมองข้ามความละเอียดอ่อนและเปราะบางในความรู้สึกในใจของใคร เมื่อฉั้นรักใครแล้ว การร่วมทุกข์อาจมีค่ามากมาย แต่การร่วมสุขก็มีค่ายิ่ง..ไม่แพ้กัน ฉั้นรู้ดีว่าคนบางคน อาจมัวจมเจ็บอยู่กับความเศร้ากับอดีตของตัวเอง หมกมุ่นและกักเก็บความเศร้านั้นเนิ่นนาน ไม่ลืมและไม่คิดจะลบมันไป นานวันเข้าความเศร้านั้นอาจเริ่มบ่มเพาะความเกลียดชังสิ่งต่างๆรอบตัว เป็นไปได้ทีเค้าอาจไม่รู้ตัว ...มันคงไม่เลวร้าย หากความเกลียดชังนั้น สามารถเก็บไว้เพียงภายในใจของตัวเค้าเองได้ แต่ทว่า ความเกลียดชัง เมื่อเกิดขึ้นแล้ว..ยากจะเก็บซ่อน วันหนึ่งมันจะถูกแสดงออกมาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

อย่างเลวร้าย..เค้าอาจเริ่มเกลียดการที่เห็น "คนอื่น" มีความสุข อย่างเลวร้ายยิ่งกว่า..เค้าอาจเกลียด ที่เห็น "คนที่ตัวเค้าเองรัก" มีความสุข และอย่างเลวร้ายที่สุด เค้าจะเริ่มเกลียดชัง "ตัวเอง" เมื่อพบว่า มีคำถามนึงที่เค้าถามกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า "ทำไม..ฉั้นจึงไม่มีความสุขซักที?"

ฉั้นอาจเสียใจที่เห็นว่า เค้าคนนั้นไม่ใยดีใน "บางความสุข" ของฉั้น และได้แต่แอบเก็บงำความรู้สึกแอบเศร้านี้ไว้ ทั้งที่บางครั้งอดคิดไม่ได้ว่า บางทีเค้าอาจไม่ได้รักเรา หรือบางที ใน "บางความสุข" นั้น อาจสร้างความเจ็บปวดตอกย้ำแผลลึกบางแผลในหัวใจดวงนั้น

คนเราลบอดีตไม่ได้ แก้ไขก็ไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้คือ เรียนรู้จากมัน อดีตไม่ได้ทำให้ใครเลวร้าย คนที่ใช้อดีตมาตัดสินปัจจุบันต่างหากที่อาจทำให้หลายๆอย่างดูเลวร้ายกว่าที่ควรจะเป็น

ฉั้นพร่ำพูดคำว่า ความสุข อยู่ร่ำไป ทั้งทีจริงๆแล้ว ฉั้นก็ไม่ใช่ใครที่สามารถมีความสุขได้ตลอด 365 วันหรือแม้เพียงแค่ 24 ชั่วโมง และความสุขนั้น แท้จริงแล้วอาจไม่มีอยู่จริงและไม่มีตัวตน แต่ฉั้นแค่เชื่อมั่นว่าเมื่อคนเรามี "ความสงบในใจ" ไม่ต้องตลอดเวลา แค่พอให้รู้สึกเพียงพอและพอใจ เราก็สามารถนิยามความรู้สึกนั้นว่า "ความสุข" ได้แล้ว ฉั้นคิดอยู่เสมอว่า อยากให้เค้าคนนั้นมีความสุขที่แท้จริง แต่ถ้่าหากพูดแล้วมันจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม ฉั้นขอพูดใหม่ว่า ฉั้นภาวนา ขอให้เค้ามี "ความสงบในใจ" และพอใจในความรู้สึกนั้นจริงๆซักวัน

เสี้ยวหนึ่งของอารมณ์


ฉั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่แอบเศร้าหากคนที่ฉั้นรักไม่ยินดียินร้ายเมื่อฉั้นมีทุกข์หรือสุข ฉั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่ต้องการเติมเต็มความสุขของตัวเองด้วยการทำทุกวิถีทางเพื่อให้ฉั้นเองมีความสุข และความเห็นแก่ตัวที่ว่า ก็ทำให้ฉั้นทนไม่ได้เวลาที่เห็นคนที่ฉั้นรัก..ไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับฉั้น

ฉั้นไม่เคยมองข้ามความละเอียดอ่อนและเปราะบางในความรู้สึกในใจของใคร เมื่อฉั้นรักใครแล้ว การร่วมทุกข์อาจมีค่ามากมาย แต่การร่วมสุขก็มีค่ายิ่ง..ไม่แพ้กัน ฉั้นรู้ดีว่าคนบางคน อาจมัวจมเจ็บอยู่กับความเศร้ากับอดีตของตัวเอง หมกมุ่นและกักเก็บความเศร้านั้นเนิ่นนาน ไม่ลืมและไม่คิดจะลบมันไป นานวันเข้าความเศร้านั้นอาจเริ่มบ่มเพาะความเกลียดชังสิ่งต่างๆรอบตัว เป็นไปได้ทีเค้าอาจไม่รู้ตัว ...มันคงไม่เลวร้าย หากความเกลียดชังนั้น สามารถเก็บไว้เพียงภายในใจของตัวเค้าเองได้ แต่ทว่า ความเกลียดชัง เมื่อเกิดขึ้นแล้ว..ยากจะเก็บซ่อน วันหนึ่งมันจะถูกแสดงออกมาไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

อย่างเลวร้าย..เค้าอาจเริ่มเกลียดการที่เห็น "คนอื่น" มีความสุข อย่างเลวร้ายยิ่งกว่า..เค้าอาจเกลียด ที่เห็น "คนที่ตัวเค้าเองรัก" มีความสุข และอย่างเลวร้ายที่สุด เค้าจะเริ่มเกลียดชัง "ตัวเอง" เมื่อพบว่า มีคำถามนึงที่เค้าถามกับตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่า "ทำไม..ฉั้นจึงไม่มีความสุขซักที?"

ฉั้นอาจเสียใจที่เห็นว่า เค้าคนนั้นไม่ใยดีใน "บางความสุข" ของฉั้น และได้แต่แอบเก็บงำความรู้สึกแอบเศร้านี้ไว้ ทั้งที่บางครั้งอดคิดไม่ได้ว่า บางทีเค้าอาจไม่ได้รักเรา หรือบางที ใน "บางความสุข" นั้น อาจสร้างความเจ็บปวดตอกย้ำแผลลึกบางแผลในหัวใจดวงนั้น

คนเราลบอดีตไม่ได้ แก้ไขก็ไม่ได้ ทางเดียวที่ทำได้คือ เรียนรู้จากมัน อดีตไม่ได้ทำให้ใครเลวร้าย คนที่ใช้อดีตมาตัดสินปัจจุบันต่างหากที่อาจทำให้หลายๆอย่างดูเลวร้ายกว่าที่ควรจะเป็น

ฉั้นพร่ำพูดคำว่า ความสุข อยู่ร่ำไป ทั้งทีจริงๆแล้ว ฉั้นก็ไม่ใช่ใครที่สามารถมีความสุขได้ตลอด 365 วันหรือแม้เพียงแค่ 24 ชั่วโมง และความสุขนั้น แท้จริงแล้วอาจไม่มีอยู่จริงและไม่มีตัวตน แต่ฉั้นแค่เชื่อมั่นว่าเมื่อคนเรามี "ความสงบในใจ" ไม่ต้องตลอดเวลา แค่พอให้รู้สึกเพียงพอและพอใจ เราก็สามารถนิยามความรู้สึกนั้นว่า "ความสุข" ได้แล้ว ฉั้นคิดอยู่เสมอว่า อยากให้เค้าคนนั้นมีความสุขที่แท้จริง แต่ถ้่าหากพูดแล้วมันจะยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม ฉั้นขอพูดใหม่ว่า ฉั้นภาวนา ขอให้เค้ามี "ความสงบในใจ" และพอใจในความรู้สึกนั้นจริงๆซักวัน

วันศุกร์, ธันวาคม 03, 2553

หาบ้านอยู่ใน เซา เปาโล, บราซิล

ไม่น่าเชื่อว่าการหาที่อยู่ในเซาเปาโล จะยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้ นี้ขนาดมี Agency คอยช่วยเหลือยังรู้สึกว่ายากแสนยาก ไม่ได้เป็นเพราะไม่มีอพาร์ตเม้นท์ดีๆให้เลือก แต่เป็นเพราะเหตุผลร้อยแปดพันเก้า เช่นเรื่องห้องเล็กไป ตึกใหญ่ไป หรือห้องใหญ่ไป ตึกเก่าไป หรือไม่ก็ อยู่ไกลไป แพงเกินไป และอีกต่างๆนานา ซึ่งจนแล้วจนรอด ดูไปประมาณกว่า 23 คอนโด และไม่ถูกใจซักห้อง มันเป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีคอนโดไหนใน 23 ห้องนั้นถูกใจตามความต้องการ ไม่ใช่เพราะเราเรื่องมากเกินไปแน่นอน ฉั้นมั่นใจว่ามันต้องมีเหตุผลบางอย่าง เกิดขึ้นด้วยความจงใจ!!

ตั้งแต่เราเดินทางมาถึง เซา เปาโล ข้าวของเครื่องใช้ที่ขนมาด้วย ยังคงอยู่ในเรือ ค่อยๆลอยตามมา ผ่านทีละมหาสมุทรไปเรื่อยๆ แต่เรายังมีเวลารอได้ เพราะเรายังไม่มีที่อยู่เป็นของตัวเอง ระหว่างที่พักอาศัยอยู่กับ พ่อกะแม่คุณแฟบ ฉั้นก็เริ่มออกตระเวนหาที่อยู่ โดยมีบริษัท BR Expat เป็นตัวแทนพาตระเวนดูย่านที่พักอาศัยดีๆใกล้แหล่งธุรกิจ เพื่อดูว่าที่ไหนที่เราจะอยากอยู่ และให้คำแนะนำ เช่น ย่าน Villa Nova (วิลล่า นอว่า), Moema (โมเอม่า), Itaim(อิตาอิง) ที่เป็นย่านธุรกิจ และใกล้ที่ทำงานคุณแฟบ สะดวกและไม่มีขโมยขโจนชุกชุม เราจึงเลือกที่จะเริ่มตระเวนหาในแหล่งเหล่านี้ก่อน

เราเริ่มวันแรกด้วยการตระเวนดู 5 อพาร์ทเม้นภายใน 1 วัน ฉั้นมีความหวังเต็มเปี่ยม ว่ายังไงต้องชอบซักที่ล่ะ แอบกังวลด้วยซ้ำว่าถ้าได้ที่อยู่เร็ว ต้องรออีกนานเท่าไรกว่าข้าวของเครื่องใช้จะเดินทางมาถึง! เราตั้งใจจะดูคอนโดที่ตกแต่งพร้อมเข้าอยู่ หรือ Fully Furnished เพราะเราไม่มีเฟอร์นิเจอร์ เรามาแต่ตัวและของแต่งบ้านเล็กๆน้อยๆ ตัวแทนของ BR Expat มีหน้าที่มารับฉั้นที่บ้านและติดต่อ Realtors หรือนายหน้าอีกทีเพื่อให้พาเข้าไปดูห้อง เริ่มต้นที่แรกจึงเป็นคอนโดแบบ กึ่ง Fully Furnished ตั้งอยู่บน ถนน Rocio - Villa Olympia ตึกใหญ่โต โอ่โถง 3 หลัง ตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน ตรงกลางมีสวนดอกไม้สวยงามตั้งประดับอยู่ อากาศดีๆลมพัดเย็นๆ ลงมานั่งเล่นบริเวณนี้คงดีไม่น้อย เราเดินผ่านเข้าประตูคอนโด ไฮโดรลิค 2 ชั้น ที่ควบคุมโดย Security Guard 24 ชั่วโมง ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกันทุกคอนโด เดินตรงไปยังตึกในสุด ขึ้นลิฟท์ปุ๊ป ลิฟท์ก็ไปจอดหน้าประตูห้องปั๊บ เปิดประตูเข้าไปก็เจอห้องรับแขกเล็กๆ ห้องครัวเล็กๆ ห้องนอนเล็กๆ 3 ห้อง ฉั้นเกือบจะประทับใจ แต่....ดูจากขนาดห้องแล้วออกจะไม่เหมาะสมกับตึกหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม เฟอร์นิเจอร์ก็แสนจะธรรมดาและไม่เค้าชุดกัน โต๊ะสีนึง โซฟาอีกสีนึง ระเบียงที่ขึงรอบไว้ด้วยตะข่ายกึ่งลูกกรง จริงๆแล้วโดยรวม เมื่อเดินดูจนรอบๆ ทั้งห้อง Fitness ซาวน่า และสระว่ายน้ำ ต่างก็ดูดีใช้ได้ แต่เมื่อยังไม่ถึงเวลาตัดสินใจ เราจึงเดินทางต่อไปยังคอนโดถัดไปย่าน Moema หลังนี้สวยน้อยกว่าหลังที่แล้วหน่อย และดูเก่ากว่า คอนโดแบบ Duplex มี 2 ชั้น ห้องรับแขกขนาดใหญ่โตโอ่โถง ห้องครัวก็ใหญ่แต่ดูเก่าๆ พิลึก เดินขึ้นชั้นสอง เริ่มดูน่ากลัว ตกแต่งข้าวของเครื่องใช้ เช่น อ่างน้ำ ก๊อกน้ำ ประตู หัวเตียง สไตล์เก่าๆ ดูเชยๆ ในอาคารเดียวกันมีอีกห้องที่เราแวะไปดู ซึ่งก็ไม่ต้องบรรยายมาก เพราะทั้งเก่าและชำรุดทรุดโทรมไปบ้าง ราคาพอๆกัน ถึงแม้เจ้าของบอกว่าจะซ่อมแซมทุกสิ่งทุกอย่างให้ แต่ฉั้นก็ยังไม่ประทับใจ เราจึงยังคงตระเวนหากันต่อไป




















หลังจากที่ฉั้นยังไม่ตกลงปลงใจกับ 5 คอนโดในวันแรก วันที่สองของการตระเวนจึงเกิดขึ้นพร้อมกับอีก 5 คอนโด เหมือนเดิม..เริ่มจาก Villa Nova ไป Moema และเลยไป Itaim คอนโด เก่าบ้าง ใหม่บ้าง แพงบ้าง แพงเกินไปบ้าง(แต่ “ถูกบ้าง” นี่ไม่มีนะ) ตกแต่งบ้าง ไม่ตกแต่งบ้าง แต่มันก็ยังไม่ถูกใจ เพราะถ้าเก่า ก็เข้าขั้นเก่ามากและชำรุดทรุดโทรม ถ้าใหม่ก็ใหม่และแพงมากๆ ส่วนถ้าตกแต่ง ก็มีทั้งตกแต่งแบบน่าเกลียดบ้างหรือไม่ก็ตกแต่งดีแต่แพงเกินไปบ้าง ณ จุดนี้ ฉั้นเริ่มสับสน ...ไม่ใช่เลือกไม่ถูก... แต่ความรู้สึที่ขัดแย้งในหัวตัวเองมันบอกว่า เซา เปาโล ไม่น่าจะไม่มีคอนโดที่พอเหมาะพอดีให้ดู และคำตอบที่ได้รับจากบริษัท BR Expat คือ ที่นี่เมืองใหญ่ หากไม่เจาะและเสาะหาในย่านใดย่านหนึ่ง เราก็จะไม่พบสิ่งที่ดีที่สุด บวกกับข้อแม้นึงของการหาที่อยู่ที่นี่ก็คือ ต้องดูดีๆ เพราะไม่แน่บางทีคอนโดดีๆอาจอยู่ใกล้แหล่งสลัมโดยที่เราไม่รู้ ซึ่งเรื่องความปลอดภัยสำหรับการอาศัยอยู่เมืองนี้ ต้องมาเป็นอันดับต้นๆด้วย แต่ยังไง ฉั้นก็ยังค่อนข้างงง เพราะหลังจากผ่านไป 3 วัน 15 คอนโด สิ่งที่ดีที่สุด ก็ยังไม่ถูกค้นพบ และเรากลับเริ่มต้องขยายพื้นที่ในการตระเวนหาไปในย่านอื่นๆ เช่น Panamby, Alto da Boa Vista และ Campo Belo ซึ่งไกลออกไปจากย่านธุรกิจเล็กน้อยและเป็นโซนไม่ค่อยคุ้นเคย

อาการต๊อแต๊ เริ่มเกิด!!! ฉั้นเริ่มเหนื่อยกับการตระเวนดู เราจึงเริ่มขบวนการ “หาเองโดยไม่พึ่งพาใคร” โดยมีคุณพ่อคุณแฟบผู้แสนใจดีเป็นแรงผลักดัน ชายสูงวัยอายุ 70 กว่าๆเดินท่อมๆสอบถามหาคอนโดให้เช่าในย่าน Higienopolis (ที่ที่เรามาอาศัยบ้านพ่อกะแม่อยู่นั่นเอง ย่านนี้จริงๆแล้วถือเป็นโซนพักอาศัยที่ดีที่สุดย่านนึงเลยทีเดียว เป็นแหล่งคอมมิวนิตี้ของชาวยิว ที่มาตั้งรกรากตั้งแต่สมัยสงครามโลกนู้น ถือเป็นย่านที่ปลอดภัยและมีระดับ มีร้านอาหารดีๆหลายแห่ง มีห้างหรูตั้งอยู่ และมีร้านเบอร์เกอรี่แสนอร่อยใกล้บ้าน พ่อจึงอยากให้เราพักอยู่แถวนี้ด้วยกัน ถึงแม้มันจะไกลจากที่ทำงานคุณแฟบโขอยู่) พ่อเดินถามไปเรื่อยๆ ทีละหลัง ทีละหลัง จนเจอคอนโดเล็กๆหลังนึง มีห้องว่างราคาไม่แพงมาก(ถ้าเทียบกับที่อื่นๆที่ดูมา) ด้วยความท้อแท้และเกือบหมดแรง เราจึงตัดสินใจว่า เราจะอยู่ที่นี่ล่ะ คุณแฟบอาจต้องยอมขับรถฟันฝ่ารถติดวันละชั่วโมง ในทั้งขาไปและขากลับทุกวัน เราตัดสินใจแจ้งกับบริษัท BR Expat ว่าเราจะขอตระเวนดูกับเค้าอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย หากเรายังตัดสินใจไม่ได้ เราจะเลือกอยู่ที่คอนโดย่าน Higienopolis

ทันทีทันใด เราก็ได้ตัวเลือกโผล่มาอีก 5 คอนโดอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะกระเถิบออกไปในโซนไกลนิดนึงจากโซนเดิมที่เราตั้งใจ แต่คราวนี้ ดูเหมือนทั้งราคาค่าเช่า ขนาด และหน้าตาคอนโดดูไม่เลวและสมเหตุสมผลขึ้นมากทีเดียว เรื่องแปลกที่สังเกตุได้อย่างนึงก็คือ พอเรามีทางเลือกอื่นขึ้นมา เค้ากลับสามารถควานหาตัวเลือกดีๆมาให้เราได้อยู่เหมือนกัน แต่ทำไม..มันไม่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงแรกๆ!! และในที่สุด ก็ถึงเวลาอันควรที่จะต้องตัดสินใจ ถึงแม้วันที่สี่ของการตระเวนหา เราจะได้ตัวเลือกที่ถูกใจขึ้นแต่ก็ยังคงมีอะไรบางอย่างชวนให้ลังเล และสุดท้ายเราก็จำต้องตัดสินใจว่าเราจะอยู่ในย่าน Higienopolis อาจเพราะเรื่องราคาค่าเช่า เรื่องความปลอดภัย และเรื่องความสะดวกในการใช้ขีวิตในย่านนี้ แต่ที่น่าสัเกตุกว่านั้นอีก ดูเหมือน BR Expat จะเริ่มรู้ตัวว่าเค้ากำลังจะเสียดิวทางการค้าอย่างแน่นอนแล้ว เค้าจึงโทรกลับมาอีกครั้งว่า เค้าได้ค้นพบคอนโดอีก 3 คอนโด ที่อยากให้ไปดูอย่างด่วน! คิดว่าน่าจะถูกใจเราแน่นอน ...ไม่มีอะไรจะเสีย...คุณแฟบกับฉั้นจึงนัดไปดูด้วยกันในวันเสาร์ที่จะถึงทันที

อืมม..มันดีจริงๆด้วย คอนโดย่าน Brooklin ถนน Guararapes (กวาราราปปิ้ส) ตึกก็สวย ขนาดของห้องก็ดี ความสะดวกสบายก็ใช้ได้ ราคาก็พอรับไว้ ที่สำคัญใกล้ที่ทำงานคุณแฟบเอามากๆ กอรปกับเหตุผลบางประการ และเหตุการณ์บางอย่าง ที่ทำให้จนแล้วจนรอด คอนโดย่าน Higienopolis ก็ไม่พร้อมให้เราเข้าอยู่ เหมือนมีอะไรมาดลบรรดาล เราตัดสินใจในวันนั้นทันทีว่า เราชอบที่นี่ล่ะและจะตกลงใจ










หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มๆอย่างไม่น่าเชื่อ ก็ถึงเวลาสิ้นสุดซักทีกับการพักอาศัยอยู่บ้านที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ถึงแม้จะมีแม่ที่คอยดูแลเอาใจใส่และทำกับข้าวให้กิน พ่อที่แสนใจดีและคอยช่วยเหลือทุกอย่าง แถมพี่ชายสุดหล่อ(ของคุณแฟบ)ที่แวะเวียนมาให้ได้แอบชื่นตาชื่นใจ ชุ่มปอดเล่นๆอยู่เป็นประจำ ^^ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความทรมานของการอยากมีพื้นที่ส่วนตัวของเราและอาการอดทนอยู่กับสัมภาระของตัวเองที่มีเพียงแค่กระเป๋าเดินทาง 6 ใบ ที่บรรจุแค่เสื้อผ้าและคอมพิวเตอร์หนึ่งตัว ในเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลดน้อยลงเลย

หลังจากได้เลือกที่อยู่แล้ว ก็ขอถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีเพื่อแตรียมพร้อมกับการทำสัญญาเข้าอยู่ และเมื่อมีเวลาให้หายใจเราก็เริ่มทบทวนเหตุการณ์ ว่าทำไมอะไรๆถึงใช้เวลานานและยากเย็นขนาดนี้กะอีแค่หาบ้านอยู่ คิดแล้วคิดอีก จนเจอคำตอบที่ต้องการเมื่อเราขอ Quotation จากบริษัท BR Expat เพื่อดูว่ารายละเอียดค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเท่าไร ยังไง การตระเวนเยี่ยมชมย่านที่พักอาศัย การตระเวนดูคอนโดกว่า 23 หลัง รวมทั้งการพาฉั้นไปซิตี้ทัวร์ด้วย รวมแล้วเบ็ดเสร็จ “แพง” จนแทบหงายหลังตึง! เค้าชาร์จค่าดูคอนโดตามจำนวนหลัง นั้นหมายความว่า ยิ่งดูมากเค้ายิ่งได้มาก นี่ถ้าเราไม่มีตัวเลือกอื่นไว้สำรอง เราก็ยังจะต้องใช้เวลาตะเวนหาไปเรื่อยๆ โอ้ว...แม่เจ้า นี่มันปล้นกันชัดๆ!! ความผิดหวังเกิดขึ้นทันที เมื่อรู้สึกเหมือนโดนหลอกและโดนล้อเล่นกับความรู้สึกอย่างแรง เป็นไปได้ว่าเราอาจคิดมากเกินไป แต่เมื่อเกิดความรู้สึกแบบนั้นซะแล้วก็ยากเกินจะแก้ เราตัดสินใจจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายเสร็จสับและยกเลิกที่จะใช้บริการกับบริษัทนี้ต่อ ซึ่งสิ่งที่ยังคงค้างอยู่ก็คือ คลาสเรียนภาษาโปรตุเกสของฉั้นเอง แต่ถึงจุดนี้ ให้ทำใจเรียนกับเค้าคงไม่ไหว จึงเรียนแจ้งขอบคุณอย่างสุดซึ้งสำหรับบริการที่มีให้ตลอดมาและแจ้งเป็นนัยๆว่าเราจบกันเพียงเท่านี้.......สวีดัส สวัสดี!! และตั้งหน้าตั้งตารอเข้าอยู่บ้านใหม่อย่างใจจดใจจ่อต่อไป

หาบ้านอยู่ใน เซา เปาโล, บราซิล

ไม่น่าเชื่อว่าการหาที่อยู่ในเซาเปาโล จะยากเย็นแสนเข็ญขนาดนี้ นี้ขนาดมี Agency คอยช่วยเหลือยังรู้สึกว่ายากแสนยาก ไม่ได้เป็นเพราะไม่มีอพาร์ตเม้นท์ดีๆให้เลือก แต่เป็นเพราะเหตุผลร้อยแปดพันเก้า เช่นเรื่องห้องเล็กไป ตึกใหญ่ไป หรือห้องใหญ่ไป ตึกเก่าไป หรือไม่ก็ อยู่ไกลไป แพงเกินไป และอีกต่างๆนานา ซึ่งจนแล้วจนรอด ดูไปประมาณกว่า 23 คอนโด และไม่ถูกใจซักห้อง มันเป็นไปได้ยังไงที่ไม่มีคอนโดไหนใน 23 ห้องนั้นถูกใจตามความต้องการ ไม่ใช่เพราะเราเรื่องมากเกินไปแน่นอน ฉั้นมั่นใจว่ามันต้องมีเหตุผลบางอย่าง เกิดขึ้นด้วยความจงใจ!!

ตั้งแต่เราเดินทางมาถึง เซา เปาโล ข้าวของเครื่องใช้ที่ขนมาด้วย ยังคงอยู่ในเรือ ค่อยๆลอยตามมา ผ่านทีละมหาสมุทรไปเรื่อยๆ แต่เรายังมีเวลารอได้ เพราะเรายังไม่มีที่อยู่เป็นของตัวเอง ระหว่างที่พักอาศัยอยู่กับ พ่อกะแม่คุณแฟบ ฉั้นก็เริ่มออกตระเวนหาที่อยู่ โดยมีบริษัท BR Expat เป็นตัวแทนพาตระเวนดูย่านที่พักอาศัยดีๆใกล้แหล่งธุรกิจ เพื่อดูว่าที่ไหนที่เราจะอยากอยู่ และให้คำแนะนำ เช่น ย่าน Villa Nova (วิลล่า นอว่า), Moema (โมเอม่า), Itaim(อิตาอิง) ที่เป็นย่านธุรกิจ และใกล้ที่ทำงานคุณแฟบ สะดวกและไม่มีขโมยขโจนชุกชุม เราจึงเลือกที่จะเริ่มตระเวนหาในแหล่งเหล่านี้ก่อน

เราเริ่มวันแรกด้วยการตระเวนดู 5 อพาร์ทเม้นภายใน 1 วัน ฉั้นมีความหวังเต็มเปี่ยม ว่ายังไงต้องชอบซักที่ล่ะ แอบกังวลด้วยซ้ำว่าถ้าได้ที่อยู่เร็ว ต้องรออีกนานเท่าไรกว่าข้าวของเครื่องใช้จะเดินทางมาถึง! เราตั้งใจจะดูคอนโดที่ตกแต่งพร้อมเข้าอยู่ หรือ Fully Furnished เพราะเราไม่มีเฟอร์นิเจอร์ เรามาแต่ตัวและของแต่งบ้านเล็กๆน้อยๆ ตัวแทนของ BR Expat มีหน้าที่มารับฉั้นที่บ้านและติดต่อ Realtors หรือนายหน้าอีกทีเพื่อให้พาเข้าไปดูห้อง เริ่มต้นที่แรกจึงเป็นคอนโดแบบ กึ่ง Fully Furnished ตั้งอยู่บน ถนน Rocio - Villa Olympia ตึกใหญ่โต โอ่โถง 3 หลัง ตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน ตรงกลางมีสวนดอกไม้สวยงามตั้งประดับอยู่ อากาศดีๆลมพัดเย็นๆ ลงมานั่งเล่นบริเวณนี้คงดีไม่น้อย เราเดินผ่านเข้าประตูคอนโด ไฮโดรลิค 2 ชั้น ที่ควบคุมโดย Security Guard 24 ชั่วโมง ซึ่งเป็นมาตรฐานเดียวกันทุกคอนโด เดินตรงไปยังตึกในสุด ขึ้นลิฟท์ปุ๊ป ลิฟท์ก็ไปจอดหน้าประตูห้องปั๊บ เปิดประตูเข้าไปก็เจอห้องรับแขกเล็กๆ ห้องครัวเล็กๆ ห้องนอนเล็กๆ 3 ห้อง ฉั้นเกือบจะประทับใจ แต่....ดูจากขนาดห้องแล้วออกจะไม่เหมาะสมกับตึกหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม เฟอร์นิเจอร์ก็แสนจะธรรมดาและไม่เค้าชุดกัน โต๊ะสีนึง โซฟาอีกสีนึง ระเบียงที่ขึงรอบไว้ด้วยตะข่ายกึ่งลูกกรง จริงๆแล้วโดยรวม เมื่อเดินดูจนรอบๆ ทั้งห้อง Fitness ซาวน่า และสระว่ายน้ำ ต่างก็ดูดีใช้ได้ แต่เมื่อยังไม่ถึงเวลาตัดสินใจ เราจึงเดินทางต่อไปยังคอนโดถัดไปย่าน Moema หลังนี้สวยน้อยกว่าหลังที่แล้วหน่อย และดูเก่ากว่า คอนโดแบบ Duplex มี 2 ชั้น ห้องรับแขกขนาดใหญ่โตโอ่โถง ห้องครัวก็ใหญ่แต่ดูเก่าๆ พิลึก เดินขึ้นชั้นสอง เริ่มดูน่ากลัว ตกแต่งข้าวของเครื่องใช้ เช่น อ่างน้ำ ก๊อกน้ำ ประตู หัวเตียง สไตล์เก่าๆ ดูเชยๆ ในอาคารเดียวกันมีอีกห้องที่เราแวะไปดู ซึ่งก็ไม่ต้องบรรยายมาก เพราะทั้งเก่าและชำรุดทรุดโทรมไปบ้าง ราคาพอๆกัน ถึงแม้เจ้าของบอกว่าจะซ่อมแซมทุกสิ่งทุกอย่างให้ แต่ฉั้นก็ยังไม่ประทับใจ เราจึงยังคงตระเวนหากันต่อไป




















หลังจากที่ฉั้นยังไม่ตกลงปลงใจกับ 5 คอนโดในวันแรก วันที่สองของการตระเวนจึงเกิดขึ้นพร้อมกับอีก 5 คอนโด เหมือนเดิม..เริ่มจาก Villa Nova ไป Moema และเลยไป Itaim คอนโด เก่าบ้าง ใหม่บ้าง แพงบ้าง แพงเกินไปบ้าง(แต่ “ถูกบ้าง” นี่ไม่มีนะ) ตกแต่งบ้าง ไม่ตกแต่งบ้าง แต่มันก็ยังไม่ถูกใจ เพราะถ้าเก่า ก็เข้าขั้นเก่ามากและชำรุดทรุดโทรม ถ้าใหม่ก็ใหม่และแพงมากๆ ส่วนถ้าตกแต่ง ก็มีทั้งตกแต่งแบบน่าเกลียดบ้างหรือไม่ก็ตกแต่งดีแต่แพงเกินไปบ้าง ณ จุดนี้ ฉั้นเริ่มสับสน ...ไม่ใช่เลือกไม่ถูก... แต่ความรู้สึที่ขัดแย้งในหัวตัวเองมันบอกว่า เซา เปาโล ไม่น่าจะไม่มีคอนโดที่พอเหมาะพอดีให้ดู และคำตอบที่ได้รับจากบริษัท BR Expat คือ ที่นี่เมืองใหญ่ หากไม่เจาะและเสาะหาในย่านใดย่านหนึ่ง เราก็จะไม่พบสิ่งที่ดีที่สุด บวกกับข้อแม้นึงของการหาที่อยู่ที่นี่ก็คือ ต้องดูดีๆ เพราะไม่แน่บางทีคอนโดดีๆอาจอยู่ใกล้แหล่งสลัมโดยที่เราไม่รู้ ซึ่งเรื่องความปลอดภัยสำหรับการอาศัยอยู่เมืองนี้ ต้องมาเป็นอันดับต้นๆด้วย แต่ยังไง ฉั้นก็ยังค่อนข้างงง เพราะหลังจากผ่านไป 3 วัน 15 คอนโด สิ่งที่ดีที่สุด ก็ยังไม่ถูกค้นพบ และเรากลับเริ่มต้องขยายพื้นที่ในการตระเวนหาไปในย่านอื่นๆ เช่น Panamby, Alto da Boa Vista และ Campo Belo ซึ่งไกลออกไปจากย่านธุรกิจเล็กน้อยและเป็นโซนไม่ค่อยคุ้นเคย

อาการต๊อแต๊ เริ่มเกิด!!! ฉั้นเริ่มเหนื่อยกับการตระเวนดู เราจึงเริ่มขบวนการ “หาเองโดยไม่พึ่งพาใคร” โดยมีคุณพ่อคุณแฟบผู้แสนใจดีเป็นแรงผลักดัน ชายสูงวัยอายุ 70 กว่าๆเดินท่อมๆสอบถามหาคอนโดให้เช่าในย่าน Higienopolis (ที่ที่เรามาอาศัยบ้านพ่อกะแม่อยู่นั่นเอง ย่านนี้จริงๆแล้วถือเป็นโซนพักอาศัยที่ดีที่สุดย่านนึงเลยทีเดียว เป็นแหล่งคอมมิวนิตี้ของชาวยิว ที่มาตั้งรกรากตั้งแต่สมัยสงครามโลกนู้น ถือเป็นย่านที่ปลอดภัยและมีระดับ มีร้านอาหารดีๆหลายแห่ง มีห้างหรูตั้งอยู่ และมีร้านเบอร์เกอรี่แสนอร่อยใกล้บ้าน พ่อจึงอยากให้เราพักอยู่แถวนี้ด้วยกัน ถึงแม้มันจะไกลจากที่ทำงานคุณแฟบโขอยู่) พ่อเดินถามไปเรื่อยๆ ทีละหลัง ทีละหลัง จนเจอคอนโดเล็กๆหลังนึง มีห้องว่างราคาไม่แพงมาก(ถ้าเทียบกับที่อื่นๆที่ดูมา) ด้วยความท้อแท้และเกือบหมดแรง เราจึงตัดสินใจว่า เราจะอยู่ที่นี่ล่ะ คุณแฟบอาจต้องยอมขับรถฟันฝ่ารถติดวันละชั่วโมง ในทั้งขาไปและขากลับทุกวัน เราตัดสินใจแจ้งกับบริษัท BR Expat ว่าเราจะขอตระเวนดูกับเค้าอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย หากเรายังตัดสินใจไม่ได้ เราจะเลือกอยู่ที่คอนโดย่าน Higienopolis

ทันทีทันใด เราก็ได้ตัวเลือกโผล่มาอีก 5 คอนโดอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะกระเถิบออกไปในโซนไกลนิดนึงจากโซนเดิมที่เราตั้งใจ แต่คราวนี้ ดูเหมือนทั้งราคาค่าเช่า ขนาด และหน้าตาคอนโดดูไม่เลวและสมเหตุสมผลขึ้นมากทีเดียว เรื่องแปลกที่สังเกตุได้อย่างนึงก็คือ พอเรามีทางเลือกอื่นขึ้นมา เค้ากลับสามารถควานหาตัวเลือกดีๆมาให้เราได้อยู่เหมือนกัน แต่ทำไม..มันไม่เกิดขึ้นตั้งแต่ช่วงแรกๆ!! และในที่สุด ก็ถึงเวลาอันควรที่จะต้องตัดสินใจ ถึงแม้วันที่สี่ของการตระเวนหา เราจะได้ตัวเลือกที่ถูกใจขึ้นแต่ก็ยังคงมีอะไรบางอย่างชวนให้ลังเล และสุดท้ายเราก็จำต้องตัดสินใจว่าเราจะอยู่ในย่าน Higienopolis อาจเพราะเรื่องราคาค่าเช่า เรื่องความปลอดภัย และเรื่องความสะดวกในการใช้ขีวิตในย่านนี้ แต่ที่น่าสัเกตุกว่านั้นอีก ดูเหมือน BR Expat จะเริ่มรู้ตัวว่าเค้ากำลังจะเสียดิวทางการค้าอย่างแน่นอนแล้ว เค้าจึงโทรกลับมาอีกครั้งว่า เค้าได้ค้นพบคอนโดอีก 3 คอนโด ที่อยากให้ไปดูอย่างด่วน! คิดว่าน่าจะถูกใจเราแน่นอน ...ไม่มีอะไรจะเสีย...คุณแฟบกับฉั้นจึงนัดไปดูด้วยกันในวันเสาร์ที่จะถึงทันที

อืมม..มันดีจริงๆด้วย คอนโดย่าน Brooklin ถนน Guararapes (กวาราราปปิ้ส) ตึกก็สวย ขนาดของห้องก็ดี ความสะดวกสบายก็ใช้ได้ ราคาก็พอรับไว้ ที่สำคัญใกล้ที่ทำงานคุณแฟบเอามากๆ กอรปกับเหตุผลบางประการ และเหตุการณ์บางอย่าง ที่ทำให้จนแล้วจนรอด คอนโดย่าน Higienopolis ก็ไม่พร้อมให้เราเข้าอยู่ เหมือนมีอะไรมาดลบรรดาล เราตัดสินใจในวันนั้นทันทีว่า เราชอบที่นี่ล่ะและจะตกลงใจ










หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มๆอย่างไม่น่าเชื่อ ก็ถึงเวลาสิ้นสุดซักทีกับการพักอาศัยอยู่บ้านที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ถึงแม้จะมีแม่ที่คอยดูแลเอาใจใส่และทำกับข้าวให้กิน พ่อที่แสนใจดีและคอยช่วยเหลือทุกอย่าง แถมพี่ชายสุดหล่อ(ของคุณแฟบ)ที่แวะเวียนมาให้ได้แอบชื่นตาชื่นใจ ชุ่มปอดเล่นๆอยู่เป็นประจำ ^^ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความทรมานของการอยากมีพื้นที่ส่วนตัวของเราและอาการอดทนอยู่กับสัมภาระของตัวเองที่มีเพียงแค่กระเป๋าเดินทาง 6 ใบ ที่บรรจุแค่เสื้อผ้าและคอมพิวเตอร์หนึ่งตัว ในเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ลดน้อยลงเลย

หลังจากได้เลือกที่อยู่แล้ว ก็ขอถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีเพื่อแตรียมพร้อมกับการทำสัญญาเข้าอยู่ และเมื่อมีเวลาให้หายใจเราก็เริ่มทบทวนเหตุการณ์ ว่าทำไมอะไรๆถึงใช้เวลานานและยากเย็นขนาดนี้กะอีแค่หาบ้านอยู่ คิดแล้วคิดอีก จนเจอคำตอบที่ต้องการเมื่อเราขอ Quotation จากบริษัท BR Expat เพื่อดูว่ารายละเอียดค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเท่าไร ยังไง การตระเวนเยี่ยมชมย่านที่พักอาศัย การตระเวนดูคอนโดกว่า 23 หลัง รวมทั้งการพาฉั้นไปซิตี้ทัวร์ด้วย รวมแล้วเบ็ดเสร็จ “แพง” จนแทบหงายหลังตึง! เค้าชาร์จค่าดูคอนโดตามจำนวนหลัง นั้นหมายความว่า ยิ่งดูมากเค้ายิ่งได้มาก นี่ถ้าเราไม่มีตัวเลือกอื่นไว้สำรอง เราก็ยังจะต้องใช้เวลาตะเวนหาไปเรื่อยๆ โอ้ว...แม่เจ้า นี่มันปล้นกันชัดๆ!! ความผิดหวังเกิดขึ้นทันที เมื่อรู้สึกเหมือนโดนหลอกและโดนล้อเล่นกับความรู้สึกอย่างแรง เป็นไปได้ว่าเราอาจคิดมากเกินไป แต่เมื่อเกิดความรู้สึกแบบนั้นซะแล้วก็ยากเกินจะแก้ เราตัดสินใจจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายเสร็จสับและยกเลิกที่จะใช้บริการกับบริษัทนี้ต่อ ซึ่งสิ่งที่ยังคงค้างอยู่ก็คือ คลาสเรียนภาษาโปรตุเกสของฉั้นเอง แต่ถึงจุดนี้ ให้ทำใจเรียนกับเค้าคงไม่ไหว จึงเรียนแจ้งขอบคุณอย่างสุดซึ้งสำหรับบริการที่มีให้ตลอดมาและแจ้งเป็นนัยๆว่าเราจบกันเพียงเท่านี้.......สวีดัส สวัสดี!! และตั้งหน้าตั้งตารอเข้าอยู่บ้านใหม่อย่างใจจดใจจ่อต่อไป

วันพุธ, ธันวาคม 01, 2553

Lula - ความเหงา



ในช่วงอารมณ์ที่เหงาลึกที่สุด เมื่อต้องอยู่คนเดียวในอีกฝั่งโลก..ไกลแสนไกล ไม่มีเพื่อนที่รู้ใจ ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว และดูแลตัวเอง

Lula - ความเหงา



ในช่วงอารมณ์ที่เหงาลึกที่สุด เมื่อต้องอยู่คนเดียวในอีกฝั่งโลก..ไกลแสนไกล ไม่มีเพื่อนที่รู้ใจ ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่คนเดียว และดูแลตัวเอง
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...